www.wilki.most.org.pl

Strona główna
Ratuj puszczę
Wieści
O wilku mowa
Wilcze głosy
Czat
Forum
Galeria
Książki
Linki

Charakterystyka wilka

Wilk z boku
  • Waga: 30-80kg.
  • Wysokość w kłębie: 60-90cm.
  • Długość ciała (bez ogona): 97-140cm.
  • Uszy: Uszy wilka mają długość około 5cm., są sterczące i zaokrąglone
  • Oczy: Mają złotą tęczówkę, są otoczone czarną obwódką.
  • Pierś: Jest wąska a przednie kończyny sprawiają wrażenie wbitych w klatkę piersiową.
  • Ogon: Jest zwieszony w dół i prosty a ponadto długi i puszysty. W odległości 1/3 od nasady ogona występuje koliste skupienie czarnych włosów.

Wilk to zwierze, które należy do rzędu drapieżnych i rodziny psowatych. Samce są większe od samic. Żyje od 8 do 10 lat na wolności i do 16 lat w niewoli (ze względu na dostęp do pokarmu). Występuje w lasach, na równinach, pustyniach i na terenach górskich. Wilk szary zamieszkuje Azje, północne i wschodnie tereny Europy oraz Amerykę Północną. W wyniku zajmowania coraz większych obszarów oraz tępienia przez ludzi na wielu terenach został całkowicie wytępiony. Wilcza grupa żyje na obszarach od 150 do 350km2 na nizinach i ok.100km2 na terenach górskich (w Polsce). Wiele z jego cech fizycznych i osobowościowych jest odzwierciedleniem faktu, iż poluje on w grupie, zabijając i zjadając zwierzęta od siebie większe.


Wilcza rodzina

grupa rodzinna Wilki żyją w grupach rodzinnych, które są określane mianem watah. Tworzą one jedną z najbardziej zorganizowanych i trwałych struktur rodzinnych spośród kręgowców. Grupy rodzinne charakteryzują się silną strukturą dominacji. W skład tej grupy wchodzą:
  • Samiec i samica Alfa -Jest to jedyna para rozmnażająca się w całej grupie. Stoi najwyżej w hierarchii i zarządza stadem.
  • Samiec beta -Stoi w hierarchii poniżej pary alfa.
  • Szczenięta -Urodzone w ostatnim miocie.
  • Osobniki podporządkowane: -Potomstwo pary alfa z poprzednich lat.
  • Omega -osobnik, który jest odtrącany i często atakowany przez innych członków grupy.

Struktura dominacji istnieje oddzielnie dla samic i samców. Wśród szczeniąt też wykształca się podobna hierarchia. Osobniki, które nie potrafią żyć w stadzie (silne, zbyt słabe, konkurujące z przywódcą stada) odchodzą, aby utworzyć nową grupę lub żyć samotnie. Wilki najczęściej łączą się w pary na całe życie i są bardzo przywiązane do swojej watahy. Razem polują, pomagają sobie i przekazują różne informacje np. za pomocą wycia. Oprócz wycia wilki porozumiewają się za pomocą innych odgłosów oraz gestów (np. pozycje ogona). Znaczą one swój teren przy pomocy moczu i odchodów. Daje to informacje innym grupom, na jaki teren nie należy wchodzić (informacje te daje także wycie). Młode wilki uczą się w swoich grupach metod polowania, zasad współżycia z innymi członkami, ustalania swojej pozycji w hierarchii i.t.d. Dlatego niemożliwe jest wykształcenie się w pełni dojrzałego umiejącego żyć w środowisku naturalnym osobnika bez obecności grupy rodzinnej.


Pożywienie

Wilk słucha Wilki w Polsce jedzą przede wszystkim zwierzęta kopytne. Preferują one szczególnie jelenie, ponieważ jeleń może zapewnić wyżywienie całej grupie i jest stosunkowo łatwy do upolowania przez nią (np. w stosunku do dzika czy łosia). Zdarza się czasami, że wilki atakują zwierzęta gospodarskie, najczęściej, jeśli są pozostawione bez nadzoru blisko lasu. Mogą one jednorazowo zjeść do 10kg. mięsa, ale średnio jedzą około 5kg. dziennie. Polują one głównie na osobniki słabe, chore i niedoświadczone, dlatego wywierają sanitarno-selekcyjny wpływ na przyrodę. Tak, więc przede wszystkim polują na cielaki, łanie i stare byki jelenia. Podczas rykowiska zdarza się jednak, że atakują silne i dorodne samce jelenia, które są wtedy wyczerpane. W zimie często ułatwia im polowanie oblodzony śnieg, który uniemożliwia szybką ucieczkę ofiar.



Ruja i potomstwo

szceniak odkrywa świat Wilki żyją w grupach rodzinnych. Tylko para alfa może mieć potomstwo a reszta stada pomaga w jego wychowaniu i zapewnieniu wyżywienia. Ruja trwa u nich od grudnia do marca. Narasta wtedy napięcie pomiędzy poszczególnymi członkami grupy i na jakiś czas grupa się rozprasza. Wilki polują wtedy pojedynczo lub w parach (luty). Ciąża u wilczycy trwa od 60 do 65 dni. W jednym miocie jest od 4 do 7 szczeniąt. Poród i połóg odbywa się w norze. Na początku młode są ślepe i głuche a matka jest karmiona przez całe stado. Szczenięta otwierają oczy po 2-4 tygodniach życia i zaczynają się uczyć od starszych. Młodym pozwala się na wszystko, co nie zagraża życiu ich i stada. Wśród szczeniaków wytwarza się hierarchia ze względu na siłę i zręczność osobników. Po pewnym czasie zaczynają one poznawać środowisko i brać udział w polowaniach. Uzyskują one zdolność rozrodu w wieku około 2 lat. Po tym okresie część z nich odchodzi od stada a część zostaje i wypracowuje sobie miejsce w hierarchii (często nad rodzicami).


Ślady

trop wilka Trop:
- odciski czterech palców.
- piętki o kształcie sercowatym.
- wyraźnie zaznaczone pazury nie połączone z poduszkami.
- długość śladu 8-13cm.
- szerokość śladu 6,5-10cm.

Wilki przemierzają duże odległości i pozostawiają różne ślady. Główną cechą charakterystyczną po której można poznać trop wilka jest wielkość pojedynczego odcisku łapy. Przednia stopa jest u niego większa od tylnej a jej palce są szerzej rozstawione. Trop wilka ma wyraźnie odznaczone pazury (zdjęcie powyżej). Wilki chodzą przeważnie po linii prostej i pozostawiają ślady stóp tylnich w tej samej linii, co stóp przednich. Długość kroku wynosi u nich w stępie: ok.70cm., a w kłusie od 80cm. do 100cm. Poza tropami wilki pozostawiają także inne ślady. Znakują one moczem teren, co szczególnie dobrze zauważyć przy pokrywie śnieżnej. Podczas znakowania zbaczają zwykle z głównej trasy wędrówki i oddają mocz na pobliskie: drzewa, kamienie, pęki trawy i.t.p. Podczas rui często można odnaleźć miejsca znakowane moczem z krwią. Odchody wilków są duże i walcowate (zwężają się na jednym z końców). Mają średnice ok. 3 cm. i długość od 10 do 20cm. Zawierają zwykle duże ilości sierści i odłamków kości ofiar. Po żerowaniu są z początku ciemne i dość miękkie a później stają się twardsze i szaro-brązowe.


Problemy

wilk w sidłach Niestety wilki na dużych obszarach są zagrożone wyginięciem. Przyczyną tego jest działalność człowieka (zajmowanie coraz większych obszarów oraz wybijanie wilków). W Polsce wilki były tępione jako zagrożenie dla zwierzyny łownej i zwierząt gospodarskich. Niestety obecnie wiele osób chce tępić wilki uznając je jako zagrożenie dla zwierząt hodowlanych. Tak naprawdę jednak zwierzęta te najczęściej zabijają zdziczałe psy lub wilki, które jako szczeniaki zostały wybrane z gniazd i wychowały się u człowieka (nie boją się ludzi). Zdarza się też, że zwierzęta te zabijają sami właściciele po to by dostać odszkodowanie. Przed nielicznymi wypadkami atakowania zwierząt hodowlanych można się ustrzec za pomocą odpowiednich metod (odpowiedni dozór, psy pasterskie, fladry) dla tego tępienie wilków jest pozbawione sensu. Obecnie w Polsce wilk znajduje się pod ochroną. Mimo to wilki i tak często giną w sidłach kłusowników. Zdarza się też wybieranie młodych wilczków z gniazd i ich mordowanie. Przyczyną tego faktu jest nieświadomość ludzi, co do zwyczajów i sposobów polowania tych zwierząt. Uważa się je za krwiożercze bestie, które polują dla samej przyjemności. (a tak robią tylko ludzie). Ostatnio wojewoda podkarpacki wystąpił do ministra o zgodę na odstrzał 50 wilków (jest to bardzo dużo w stosunku do populacji żyjącej w Polsce) na szczęście wniosek został odrzucony. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat zajrzyj do działu wieści.